Te water

Het is dan eindelijk zover. Na een winter zwoegen, een paar mooie maartse dagen om te verven en het, met enige frustratie, wachten op de medewerking van de werf, is op 11 april de boot te water gelaten. Na zeven jaar op de kant welteverstaan. Goede voorbereiding loont want de boot is lekvrij en de motor start op de eerste slag. De mast staat op zijn plek en de verstaging heeft haar puttingen gevonden. We kunnen gaan!

Er is eerst nog een brug te overwinnen – er is namelijk een storing in het systeem van Waternet, dat de bruggen van Amsterdam zou moeten bedienen. Er is ook altijd wat. Na een dik half uur kleine wanhoop gaat het licht op groen en gloort de vrijheid. Bob, de oude eigenaar, vaart mee op deze eerste tocht en we genieten samen van deze historische gebeurtenis.

We zouden het net voor donker kunnen halen, onze eindbestemming Marken. Er is dus haast geboden. We hebben een anker klaarliggen, mocht de motor zich bedenken en een fok aangeslagen, voor wat zeilgevoel onderweg. En worst, kaas, bananen en een blikje bier om de euforie te vieren. Alles zit mee en uiteindelijk kan de motor uit en raakt de boot en bemanning in element.

Met een diepgang van 2.45 meter, is het laatste geultje naar Marken nog even spannend maar het lukt. De box is vrij en even later liggen we tevreden en voldaan vast. Aan lijnen voor en achter en in de modder van de haven. We gaan een volgende fase in.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

en_GBEnglish (UK)